Gasten Boek

Bernadette de Boer, Malinese Mangopit (uitgeverij Gopher)

Hawa, een ongehuwde Malinese vrouw van midden dertig, is uitgenodigd voor een vakantie in Nederland. Het is haar eerste buitenlandse reis. Ze verblijft bij een Nederlands echtpaar dat haar kent uit hun tijd in Mali, waar ze in de jaren tachtig als ontwikkelingswerkers werkzaam zijn geweest. Hawa kijkt haar ogen uit in het welvarende Nederland. Ze is onder de indruk van de rijkdom maar ook van het vele groen, de bomen en de vette koeien. Met veel oog voor detail weet Bernadette de Boer de belevenissen en indrukken van Hawa te beschrijven. Ze doet dit op een wijze die alledaagse vanzelfsprekendheden als een roltrap, een dierenambulance of een zegeltjesactie van Albert Heijn, voor de lezer minder vanzelfsprekend maken. Hawa geniet van haar vakantie in dit vreemde land. Tegelijkertijd voelt ze op pijnlijke wijze het verschil in de zekerheden van de Nederlander en de onzekerheden van haar eigen bestaan. “Was er maar oorlog in Mali, ” verzucht ze op een zeker moment, “dan zou ik hier, net als de Somaliërs, asiel kunnen krijgen.”
Toch is het boek meer dan een verslag van een vakantie in Nederland. De schrijfster gebruikt het verblijf van Hawa ook als kapstok om uitgebreid terug te blikken op haar eigen jaren in Mali. Het blijken dierbare herinneringen die boven komen: van iedere bladzijde spat de liefde voor Mali en de Malinese bevolking af. De beschrijving van de tijd in Mali geven de lezer inzicht in het alledaagse leven van de ontwikkelingswerker die, op basisniveau, probeert het ontwikkelingswerk in de praktijk vorm te geven. In deze tijd waarin de discussies over het hoe en het waarom van ontwikkelingshulp weer hoog oplaaien, is dit een even boeiend als leerzaam inkijkje. Met deze debuutroman bewijst Bernadette de Boer dat ze kan schrijven. Ze heeft een soepele en lichtvoetige schrijfstijl. Het boek boeit van de eerste tot de laatste bladzijde, wie eenmaal begonnen is met lezen, zal het boek moeilijk terzijde kunnen leggen. Ik verwacht dan ook dat Bernadette de Boer het niet bij dit ene boek zal laten.

Herman Stolwijk, Leidschendam

 

Heb erg genoten van de verhalen. Schrok alleen van het eind; de mail van Hawa uit Mali.
Had ik niet verwacht. Hoe is dat nog afgelopen
Was het niet teleurstellend voor jullie?
Of toch logisch vanuit de Malinese cultuur?

Lieve groet,
Marianne Willems. Zwolle

 

Ik ben er in bezig en lees het met veel plezier en interesse. Ik merk dat het voor mijn heel vertrouwd en herkenbaar overkomt.
Mijn korte verblijf daar komt weer helemaal terug.
De onderwerpen die je aansnijdt en overpeinzingen zijn interessant en goed om met anderen over te praten.
Trix. Hazerswoude

 

De Malinese mangopit beschrijft op een kleurrijke en boeiende wijze de vriendschap tussen twee vrouwen uit totaal verschillende culturen. Het geeft tevens een goed beeld over het werk van de vrijwilligers destijds in Mali.
Ook maak je kennis met de dilemma's over de wijze van hulpverlening
Ik heb het boek met veel genoegen gelezen. Het verhaal van Hawa is mooi beschreven in een prettig leesbare stijl.
Af en toe ontroerend en ook met gevoel voor humor. Kortom een aanrader. Warme groet,
Nelleke. Hazerswoude

 

Met veel plezier heb ik je boek gelezen, leuk geschreven.
En ook zo veel herkenbare dingen, als je mensen uit Afrika hebt meegemaakt.
Ik zal je boek zeker aan anderen aanraden.
Als mijn zus het gelezen heeft, zal ik het je ook laten weten wat ze ervan vond.
Carla Huitema. Amersfoort

 

Een nuchter, helder en met humor geschreven roman over een vakantie van Hawa Coulibaly in Nederland die spelenderwijs de verschillen en overeenkomsten schetst tussen het leven in Mali en Nederland.
Ank Boomgaard. Amersfoort

 

Heb enorm genoten van het boek, wat heb je dat prachtig beschreven!
Vooral die cultuurverschillen, maar ook de verschillen tussen wat voor ons zo vanzelfsprekend is en voor Hawa zo'n luxe!
Het einde was voor mij (mail van Hawa) net zoals Marianne Willems beschreef wel een beetje teleurstellend.
Voor mij ook de vraag, hoe heb jij dat ervaren? Ben benieuwd.
Tenslotte: Malinese Mangopit voor ieder een aanrader!!
Rita Koomen Luttelgeest

 

De directe schrijftstijl van Bernadette zorgt ervoor dat de verhalen van de hoofdpersonen dichtbij komen. Ze heeft een mooie vorm gekozen, de ervaringen van Hawa afgewisseld met de eigen ervaringen destijds in Mali. Je realiseert je eens te meer hoe rijk wij zijn in het westen.
De vanzelfsprekendheid waarmee mensen in Mali voor elkaar zorgen heeft indruk op mij gemaakt, daar kunnen wij nog iets van leren
De verhalen over het ontwikkelingswerk in Mali laten zien hoe zinvol hulp op kleine schaal kan zijn.
In het boek staan prachtige beeldspraken, zoals "als een oud mens sterft, verdwijnt er een bibliotheek".
Kortom, een kleurrijk boek met een positieve kijk op het leven geschreven door een wereldburger.
Hermi Goossen. Hilversum

 

Ik heb je boek met plezier en bewondering gelezen.
Knap van je: de afwisseling van het verhaal in Nederland en in Mali, gelardeerd met problemen of situaties van politieke/culturele/spirituele/persoonlijke aard. Het is vanuit je hart geschreven. Chapeau!

Groet, Pauline Tuijnman - van Raaij. Utrecht

 

Ik heb het boek in Bamako op de kop getikt en toen in het vliegtuig naar huis meteen uitgelezen, ik vond het erg leuk om te lezen, het is een boek met een bijzonere sfeer. Ik zei bij thuiskomst tegen mijn man " ik heb echt het gevoel dat ze een beetje vrienden van ons geworden zijn tijdens mijn vlucht".
Vriendelijke groet!
Nienke Stam. Mali (Triodos zonne-energie)

Het verhaal is een prachtige melange geworden. Dat smaakt naar meer!
Het boek is enerzijds een mooi verhaal van een Malinese vrouw, die in onze " welvaartstaat" een blik komt werpen. Anderzijds zitten er boordevol prachtige levensvisies in. Tevens is het een kijkje in de Malinese cultuur. Ik vind het een boek, dat meerdere lagen van je zelf aanboort en ik zal het zeker na een aantal maanden nog eens lezen. Mijn ervaring met goed geschreven boeken is, dat je die iedere keer weer anders leest. Ik heb er erg van genoten.
Het is op die manier geschreven, dat je het maar moeilijk weg kunt leggen!
Het medeleven van het gezin met Hawa is op een prachtige manier beschreven.

Hartelijke groet,
Ank Koppen. Nieuwegein


Even een reactie op jouw boek. Ik vond het een prettig leesbaar boek waarin de twee verschillende culturen van vrouwen heel mooi beschreven zijn.
Leven in een welvarend land: altijd water uit een kraan, koken wat met een gasfornuis zo simpel is en voor ons zo gewoon. Maar ondanks dat er in Mali minder materiële dingen zijn, zijn de mensen uit Mali optimistisch en klagen weinig. Ik vraag me af hoe dat dan komt en zo zijn er nog wel meer dingen die mij zo af en toe bezig houden. Mali is voor jullie heel bijzonder geweest en Nederland is dat voor Hawa geweest.
Mijn complimenten voor je boek !
Liefs van Marjan. Boskoop

Nu heb ik jouw boek gelezen en ik moet zeggen: met plezier. Ik vind het echt knap van je dat je zo’n, toch behoorlijk omvangrijk, boek hebt kunnen schrijven dat tot het eind blijft boeien. De voortdurende wisseling van beeld (heden – verleden en Nederland – Mali) is echt een mooie compositorische vondst en laat heel duidelijk voelen tussen welke twee werelden je je beweegt. Verder ben je echt goed in het beschrijven van een bepaalde sfeer. Echt heel mooi!
Ik heb me wel eens verbaasd over de openhartigheid waarmee je heel persoonlijke dingen vertelt over jezelf en de verhouding tot je partner. Natuurlijk is dat geheel aan jezelf en zie het niet als kritiek, maar ik dacht dan wel: zou ik dat ook zomaar durven neerschrijven. Grappig vond ik dat je het toch niet helemaal hebt kunnen laten jezelf te laten zien als docent (stadia van dementie en de fasen van rouwverwerking van Kübler-Ross). Bernadette, echt een prestatie is dit boek en als ik je er al niet mee heb gefeliciteerd, dan nogmaals en van harte. Je hebt in ieder geval ook bereikt dat ik nu, als ik over Mali iets hoor, er ineens anders naar luister dan naar berichten uit willekeurig welk ander deel van Afrika.
Met groet en tot ziens,
Kees Haagen. Laren (G)

Een prettige verteltrant met scherpe en rake observaties in een mooie verhaallijn.
Het raakte me zeer. Dit boek verdient een publiek. Gefeliciteerd met dit resultaat.
Joke, Amsterdam

Zo mooi neergeschreven, Ik begrijp nu veel meer van hoe jij in het leven staat.
Het raakt me echt.
Ik doe nu iedere dag die bekkenbodemspieroefeningen.
Carla Bello. Amersfoort.

Ha Bernadette,
Ik heb net vandaag de laatste bladzijden van je boek gelezen en ik vond het zeer de moeite waard. Je hebt het boeiend geschreven en vooral ook mijn complimenten voor je ontboezemingen over je persoonlijke leven; vond ik moedig. Ik heb nu een beter beeld gekregen van het/jullie leven in Mali en het bezoek van Hawa; in die tijd kende ik jou nog niet zo en ik heb het toen wel vernomen, maar me helemaal niet gerealiseerd hoe bijzonder dit voor jou/jullie en haar is geweest: fijn om dit alsnog te mogen lezen: wat een dilemma’s en uiteraard wil ik nu graag weten hoe het verder met Hawa is afgelopen met haar eigen bedrijfje, want we zijn al weer 3 jaar verder. Ik mis verder de geboorte van Biba, dat moet toch ook een heel bijzondere ervaring zijn geweest voor jou/jullie. Zou daar nog graag wat meer over willen horen. En zo zijn er toch nog wel wat vragen bij mij gerezen: je boek stemt tot nadenken. Ik heb het in 2 dagen uitgelezen, met volle aandacht en plezier. Ik zal je boek onder de aandacht brengen van mijn netwerk en ik hoop, dat je daardoor nog meer exemplaren gaat verkopen.
Nou Bernadette, complimenten.
Veel groeten, Jeannette, Houten

Intussen heb ik je boek uit (donderdagnacht uitgelezen!) en met een goed gevoel dichtgeslagen. Heel informatief om over Mali, de gebruiken en de gewoonten te lezen en tegelijkertijd leuk om jou en Cees wat beter te leren kennen. Ook de beschrijving van de bezoekjes aan beide oma's ontroerde me.
En toen ik las dat Cees mee ging dansen, dacht ik: dat zou ik zelf ook gedaan hebben.
Al met al een heel leuk boek over een niet alledaags (en toch zo alledaags!) onderwerp.
Hartelijke groet
Fiet vd Bijl, Leusden

Dag Bernadette,
Ik kreeg "Malinese mangopit" cadeau. Ben er in begonnen, en nog een aantal bladzijden kan ik er van genieten.
Het boek leest als een trein en is voor mij zeer herkenbaar vanuit mijn reizen naar en ervaringen in Afrika in de voorbije jaren. Op dit moment reis ik meer in Brazilië, waar ik komende week weer naar vertrek voor drie weken en Indonesié, dat ik in Oktober weer ga bezoeken. Bedankt dat je ons mee liet kijken in de keuken van hen die "ontwikkelingswerk" doen en deden.
Morgenavond heb ik hier leesclub( romans) met een grote groep uit Hazerswoude en van elders in mijn huis en daar zal ik het boek onder de aandacht brengen. En waar mogelijk in andere gremia! Zo maar een reactie, van harte gegroet
Drs.Alfons Kroese o.c.d.
VOORHOUT

Je boek heb ik meteen gekocht. Rennend de Bruna in en dacht, gelukt die is voor mij. Vervolgens je boek meegenomen naar de wintersport waar ik na het skiën er meteen in dook. Weet je wat een grappige gewaarwording was, het leek zo net of je erbij was. Je schrijft zo beeldend. Net of ik ff met je kon bespreken wat je idee of bedoeling dan was. Daarbij merkte ik dat ik nog achtergrond- info heb, bv over Hazerswoude. Wat me vooral aan het nadenken zette was het stukje over de pasgeboren baby die we hier in een ander kamertje leggen (nooit gedaan overigens) en de vreemde handen die “onze ouderen” verzorgen. Hier in het voortvarende westen is lang niet alles het best. Soms las ik stukjes uit het boek voor wat leuke discussies opleverde. Mooi geschreven Bernadette, ben zo trots op je!
Liefs,
Marink.
Met vriendelijke groet,
Haven Coaching & Advies

Ik heb het boek inmiddels uit en Niek is halverwege. Het is een prachtig boek om te lezen.
Het zegt wel heel veel over jou of misschien wel jullie zelf.
Tussendoor geeft het dan ook een aardig beeld van Mali en jullie ervaringen daar.
Ik heb wel gelachen hoe Hawa hier de tijd heeft door gebracht. Die stempeltjes van de A-H.!! Ha, Ha. Jullie begrijpen dat wij ons ook wel over stukken verbaasd hebben, het is allemaal begrijpelijk en geeft soms ook wel eens een andere kijk op dingen of mensen. Het is wel grappig dat wij allemaal dat land nooit meer kwijt raken. Het zijn bijzondere mensen. Ook hoe Hawa weer haar eigen beslissingen neemt over dat geld. Ben wel benieuwd hoe het nu met haar gaat. Je gunt haar een beter leven, maar dat zal niet mee vallen. Groetjes, liefs en het allerbeste
Petra Graafland Pijnacker

Door de ogen van een buitenstaander naar de samenleving kijken - het is een veelgebruikte truc om vraagtekens te zetten bij situaties in onze maatschappij. In het veelbesproken TV-programma 'Groeten Terug' konden we al zien hoe interessant (en grappig) het is om een stel Afrikanen naar Nederland te halen. Maar waar de nuance in dat programma vaak ontbrak, is die in het boek 'Malinese Mangopit' juist rijkelijk aanwezig. De hoofdpersoon haalt haar Malinese kindermeisje van lang geleden voor een tijdje naar Nederland. Hoe beoordeelt zij Nederland? De relativiteit van rijkdom (en armoede) wordt uitgebreid besproken. Nederland en Mali zijn geen volmaakte landen, dat wordt al snel duidelijk. Het boek is met veel vaart geschreven, en doorspekt met liefdevolle herinneringen aan het verblijf van de hoofdpersoon in Mali. Een aanrader.
(AS) april 2010
ZAM Africa Magazine

Even een kort berichtje met een reactie op het mooie boek dat ik een tijdje geleden (met persoonlijk opschrift van de auteur!) heb ontvangen.
Ik was van tevoren heel benieuwd of het boek een lastig-doorheen-te-worstelen dagelijks verslag van het bezoek zou gaan worden, maar niets is minder waar! De leuke literaire kronkels, de sprongen in tijd en context en de opbouwende onzekerheid over hoe Hawa naar huis zal gaan, maakte het een zeer grijpend en boeiend boek. Ik ben zeer benieuwd hoe het inmiddels met Hawa verloopt. Komt er nog een literair vervolg of ligt dat niet in de lijn der verwachting?

Nogmaals mijn complimenten voor het mooie boek!
De groeten van Thys Hoekman Scheveningen/Djakarta 14 april 2010
Beste Bernadette de Boer,

Net het boek in bijna één adem uitgelezen. Zodra ik iets lees over Mali gebeurt er iets met me. Met mijn zus ben ik begin jaren 70 daar geweest bij vrienden, die een aantal jaren in Bamako hebben gewoond en gewerkt. In die tijd was het zo, dat men op Schiphol niet wist waar Bamako lag. Na aankomst: de hitte, de douane blij met sigaretten en de koffers hoefden niet open, een dag wachten om geld te kunnen wisselen, idem voor toestemming om te fotograferen, het om een kwartier een slokje water bij de dogonvallei etc etc. Maar nog meer vooral de mensen met hun vrolijkheid en verscheidenheid. Ach u weet er alles van. 2 jr terug hebben mijn man en ik onze zoon in Ghana bezocht en midden in Accra waande ik me weer in Bamako.
Veel dank voor het boeiend geschreven boek. Dit gaat uiteraard nu naar mijn zus en vervolgens uiteraard naar de eerder genoemde vrienden. Wat zullen ze genieten.
Vriendelijke groet,
Ada Heeregrave - Amersfoort
28 april 2010

Hallo Bernadette Ik ben een vriendin van Carolien en heb jouw boek van haar geleend en gelezen.
Ik vond het erg leuk om te lezen. Prettig en met veel vaart geschreven en erg herkenbaar in alle dilemma’s die worden besproken.
Ook de manier van heden en verleden door elkaar vlechten vond ik mooi gedaan.
Bedankt voor de plezierige leesuren!
Groeten van Pia, Amsterdam.

Ondertussen ben ik in de afgelopen vrije dagen gaan lezen in de Malinese mangopit. Het is net of ik je hoor praten en vertellen. Ik lees het met veel plezier. Soms rake one-liners zoals in Europa hebben we de klok maar in Mali hebben we de tijd. Daarnaast ook mooie filosofische overwegingen gekruid met humor!Ik herinner me nog de brieven die wij jullie toestuurden en de brieven die wij van jullie ontvingen, die tijd komt zo weer een beetje terug!
Welgemeende complimenten!!

Frans

Hallo Bernadette,

Hopelijk heb je een lekkere vakantie gehad!
Dankzij jou heb ik die van mij deels in Mali doorgebracht.
Bij wijze van spreken dan.
Zelf heb ik geen enkele behoefte aan verre reizen en de hitte die jij beschrijft, laat ik graag aan me voorbij gaan.
Ik heb je boek van Nelleke geleend en weet nu waar de titel Malinese mangopit vandaan komt.
Ik vond het erg boeiend om te lezen over jullie ervaringen in Mali en over jullie relatie met Hawa.
Leuk om van het heden telkens terug te gaan naar herinneringen uit het verleden.
Hoe gaat het nu met Hawa?
Hopelijk kan ze op den duur haar droom verwezenlijken.
En misschien kun jij daar dan na je pensioen verslag van doen in deel 2.
Groeten van Bertien, Utrecht. 20 augustus 2010









Gopher Boek Bestellen




Afrika Nieuws




Boek Presntatie