TOESPRAAK BERNIE

Lieve mensen allemaal. Ik voel me zeer vereerd dat jullie de moeite hebben genomen naar Amersfoort te komen. Welkom op mijn Kraamfeest. De meesten weten wel dat ik veel lessen geef aan kraamverzorgenden op het ROC. Daar is geboorte van een kind een hoofdonderwerp op onze werkvloer. Vandaag kan ik jullie deelgenoot maken van de geboorte van mijn boek.

Karin, je vertelde al over de bevruchting: de prijs voor de beste vraag. En dan. Een boek schrijven hoe pak je dat aan? Ik nam contact op met de uitgever. Bianca stond me bij met raad en daad. Hoe noemen we deze vrouw in de verloskunde? Inderdaad Bianca je was als een verloskundige voor mij: Je gaf me de juiste adviezen op het juiste moment: Op tijd beginnen. Leg je meelezers een tijdslimit op. Je stuurde me een heel protokol over leestekens toepassen.

Maar schrijven is een metier. Dat had ik als lezer wel in de gaten. Dit is mijn vak helemaal niet. Wat nu? Ik zag dat ze hier in de bieb een schrijfcursus gaven. Hoe noemen wij dit in de prenatale fase? Zwangerschapsgymnastiek. Wat leerde ik op de schrijfcursus? Beschouwend schrijven: een lage struik vol dunne takjes, de knoppen komen uit. Witte stipjes zien het daglicht. Dus niet: wat een mooie struik is dat toch. Geef je zintuigen de kost, geen waarde-oordeel.

Basisregel bij schrijven: alles mag als je maar schrijft. Hou je pen in beweging ook als er onzin uitkomt. Schrijf vanuit je hart. Tekst spuwen, tot een bonk klei als voor de beeldhouwer. Wat heb ik eigenlijk te vertellen? In de meivakantie heb ik alle brieven aan mijn schoonouders, een ordner vol, teruggelezen om mijn geheugen op te frissen. Ik kocht een vulpen en in de zomervakantie van 2008 ben ik tekst gaan spuwen en gaf mijn gedachten en mijn arm de vrije loop. Ank heeft toen het manuscript voorgelezen en ik heb het ingetypt.

Toen het rijpingsproces meelezers: Carola en Salif en Carolien. Toestemming aan Hawa vragen om haar naam te gebruiken. Bikken en beitelen en schaven aan het manuscript in de herfstvakantie Toen naar het spreekuur van Bianca: Wat zal ze er van vinden? Geen inhoudsopgave, geen bijlagen, die stukken eruit. Het is geen autobiografie, het is geen dagboek. Het is een roman. Let op de tegenwoordige en de verleden tijd. Tekst schaven in de kerstvakantie

Mijn vriendin Trudy was zo aardig om de tekst woord voor woord door te lopen Toen dat goed was heb ik de stoute schoenen aangetrokken en aan meneer Pronk de vraag voorgelegd om het manuscript te lezen voor een aanbevelenswaardige zin. Hij zei niet meteen ja. Eerst wil ik het lezen en dan bepaal ik of ik iets toezeg. Na 2 maanden stuurde hij me een mail met de felicitaties en de blurb, die op de achterflap pronkt. Toen weer naar het spreekuur van mijn verloskundige Bianca. Is het goed genoeg om door Gopher te worden uitgegeven? Jullie zien het antwoord hier liggen. We spraken over de keuze voor de titel Mali moest erin herkenbaar zijn. Het moet tot de verbeelding spreken. Ik hou van alliteratie. Eerst: malinese mangopitten. Bianca zei: malinese mangopit.

De resterende facetten van het boek: de omslag, zeg maar geboortekaartje De colofoon. Het lettertype. De foto’s En toen was het wachten, popelen. Hoe heet dit in de verloskunde? Het moment der wanhoop. Daar ging de bel. De post. Ik maakte de doos open: de verschijning van het boek, de geboorte. Met het doorknippen van de navelstreng laat ik het boek nu los. Het gaat zijn eigen leven leiden. Gisteren kreeg ik mijn eerste kraamcadeau op school: Els, een student kraamopleiding en een belezen vrouw had mijn boek gelezen. Van haar wilde ik graag weten, omdat ze me privé niet kent, hoe ze het vond. Als een leerling die op de toetsuitslag wacht stond ik daar vol spanning: “Prachtig” zei ze uit de grond van haar hart. Iedereen krijgt in plaats van beschuit met muisjes, een mango om tot op de pit af te kluiven. Dank voor jullie aandacht. Bibliotheek De Zonnehof te Amersfoort. Zaterdag 16 januari 2010.